발음 : [따옴표 ]
A punctuation mark used to mark the beginning and end of an utterance which may be a quotation from a text or a person's speech or a part of a text a writer wants to emphasize.
文中で、他人の発言や文章を引用した部分や、書き手が特別に強調する部分の最初と最後につける符号。
Dans un écrit, signe de ponctuation utilisé au début et à la fin de la partie citée, ou que l’auteur souligne.
En un texto, signo de puntuación doble que se coloca al principio y al final de las frases citadas o en las que el autor quiere hacer hincapié.
علامات الترقيم التي يستخدمها أمام كلام الآخر و بعده لتأكيد كلام أو نص الآخر المقتبس
бичвэрт бусдын бичсэн зүйлийг иш татах юмуу зохиогчийн зүгээс онцгойлсон хэсгийн эхлэл төгсгөлд бичих тэмдэг.
Dấu câu dùng ở phần đầu và cuối của phần mà người viết muốn nhấn mạnh hay phần ghi lại lời hay nội dung của người khác trong văn viết.
เครื่องหมายวรรคตอนที่ใช้ในการเขียน ซึ่งใช้ในตอนต้นและตอนท้ายของส่วนที่ผู้เขียนอ้างอิงมาจากคำพูดของผู้อื่นหรือส่วนที่ผู้เขียนจะเน้นเป็นพิเศษ
tanda baca yang diletakkan pada awal dan akhir perkataan atau artikel orang lain yang dikutip atau bagian yang ditekankan oleh penulis
Парные знаки препинания для выделения прямой речи, цитат, заглавий, а также слов, употреблённых в условном или ироническом смысле. Ставятся в начале и в конце выделяемой фразы.